เสียงหลอน... ในห้องร้าง
posted on 14 Jan 2005 23:08 by xenoxฮืมม...
วันนี้ มาพิมพ์นอกสถานที่แฮะ เหอะๆๆๆ
ที่ไหน ไม่บอก...
แต่วันนี้มีเรื่องมาเล่า อ่านชื่อ blog แล้ว ก็คงจะพอเดากันได้ใช่ไหม
งั้นเริ่มเลยละกัน
...
ตัวผมย้ายมาอยู่ Ward เด็กมาได้พักใหญ่แล้ว
ประจวบเหมาะกับช่วงเกิดการเคลื่อนย้าย Ward เด็กเล็ก (ดูแลเด็ก 3 เดือน ถึง 3 ขวบ)ออกไป
เพื่อซ่อมแซม WardICU เด็ก ที่อยู่ติดกัน
แต่เผอิญ ห้องพักแพทย์เวรเด็ก ยังคงอยู่ตรงบริเวณ Ward เด็กเล็กเดิม
ไม่ได้ย้ายตามไปอยู่ตึกใหม่ด้วย
เป็นเหตุให้ หมอเวรเด็กทั้งหลาย ต้องไปสุมหัว ณ ปีกตึกที่ร้างผู้คนและผู้ป่วย อย่างเดียวดาย...
จากหน้าห้องพักเดิม เดินออกหน้าห้อง เพียงหันมองไปทางซ้าย
ก็จะเป็นทางเปิดกว้างไปสู่ Ward เด็กเล็กเดิมอย่างง่ายดาย
Ward เดิม ที่ใช้งานมากว่า 20 ปี และแน่นอน
เด็กที่เสียชีวิตที่นั่น มีไม่ต่ำกว่า 500 เป็นแน่...
แต่ในทุกวันนี้ ช่วงกลางดึกเพียงแค่หันมองไปทางเดิมอย่างที่เคย
กลับกลายเป็นห้องมืดทึบและทิ้งร้าง ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ
...
เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อคืนวานนี้
ตัวผมอยู่เวรอย่างเคย แต่นี่เป็นครั้งแรก ที่ผมมาอยู่ที่นี่ หลังจากทำการขนย้ายทุกอย่างออกไป
การขนย้ายจริงๆแล้วเกิดประมาณ 5 วันก่อน
ระหว่างนั้น ก็มีเสียงลือเสียงเล่าอ้างจากหมู่รุ่นพี่ เพื่อนๆ และ อาจารย์ ว่า
...
ช่วงตกดึก เวลาเดินกลับไปพักในห้องพักแพทย์
หากอยู่ตามลำพัง
จะได้ยินเสียงเด็กเล็กๆเล่นกัน ดังมาจาก Ward ร้างนั่น
ล้อเล่นน่า ...
ผมคิด
แต่วันนี้ผมได้มาเจอเองจริงๆ ยอมรับครับ แม้แต่ช่วงหัวค่ำ และอยู่กันหลายคน
บรรยากาศยังน่ากลัวไม่หยอก
และตกดึกคืนนั้นเอง กลุ่มหมอเวรเด็ก ที่นั่งทานอาหาร พูดคุย พักผ่อนกันในห้องพักแพทย์ตามปกติ
เริ่มถูกโทรศัพท์เรียกตัว จาก ส่วนที่ตนเองดูแล ไปทีละคน 2 คน...
จนเหลือแต่ผม นั่งเล่น comp เหลืออยู่คนเดียว...
บรรยากาศแปลกๆเริ่มเข้ามารุมล้อม...
ผม.. พยายามไม่คิดอะไร ตั้งหน้าตั้งตาเล่น comp ต่อไป
และแล้ว สิ่งที่ผมคาดหวัง ก็ไม่เป็นจริง...
โทรศัพท์ตามจากส่วนที่ดูแล ให้ไปดูผู้ป่วยที่มีปัญหา
ผมเองจำต้องลุกจากเครื่อง และเดินออกจากห้องไป
...
เมื่อผมก้าวออกมาทางโถงระเบียงอันเดิม ที่ต่างไป
ความมืดทึบอันไม่คุ้นเคยแผ่ซ่านมาจากทางซ้ายมือ นั่นคือ Ward เด็กเล็กร้างนั่นเอง...
ผมพยายามไม่คิดอะไร และจะหันเลี้ยวขวาเพื่อเดิมไปหาผู้ป่วยของตน
แกร็ก...
เสียงจากห้องร้าง ดังแว่วมา
ไม่จริงน่า หูแว่ว... ผมคิด
ยังไม่ทันที่ผมจะก้าวเดินต่อไป
กรึก...
เสียงนั่นดังมาอีกแล้ว...
ผมเริ่มเร่งก้าวเดินออกไป
คิกๆ.. เอิ้กๆ...
...
...
...
ผมคิดอะไรไม่ออกแล้วในเวลานั้น
เสียงหัวเราะเด็ก... เสียงหัวเราะเด็ก !!!
...
ลางสังหรณ์และความคิดประหลาดๆอย่างหนึ่งแว่บเข้ามาในหัวผม
ผมเอื้อมมือซ้ายลงไปในกระเป๋ากางเกง ควาเอาโทรศัพท์มือถือของผมขึ้นมา
มือถือ ... ที่ถ่ายรูปได้
ผมยังคงหันหลังให้กับ Ward ร้างนั่น ยกมือถือขึ้น pan หน้ากล้องไปด้านหลังของผมเอง
ปลายนิ้วชี้ขวาผม จ่ออยู่ที่ปุ่มกด "ถ่าย" ของเครื่อง
สั่นระรัว...
ผมจะกดมันดีมั้ย จิตใต้สำนึกผม ความกลัว ความกล้า ความอยากรู้อยากเห็นตีกันยุ่งไปหมด
ผมไม่แน่ใจว่าผมยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง นานเท่าไหร่ ไม่แน่ใจนัก
เสียงนั้นเงียบไป ราวกับ เหตุการณ์ตะกี้นี้เป็นเรื่องตลก
ก่อนทีนิ้วผมที่จ่ออยู่จะเกิดกระตุกวูบอะไรขึ้นมา
ผมรีบเดินหนีออกไปดูคนไข้
ปล่อยเรื่องราวที่เกิดขึ้น ไว้เบื้องหลัง
ไม่ได้เล่าให้รุ่นพี่ เพื่อนๆ หรือแม้แต่อาจารย์ฟัง...
ผมเองก็อยากรู้คำตอบ แต่ผมยอมรับ ผมไม่กล้าที่จะกด Shutter นั่น
...
เสียงหลอน... ในห้องร้าง
...
สรุปแล้ว มันคืออะไร...
ไอ้แพท..
ฉันเป็นพยาบาล คุณเป็นหมอไม่น่าจะกลัวผผีนะ แต่ถามว่าอยากเจอมั้ยไม่เอาดีกว่า
อย่าถ่ายอ่ะดีแล้ว เดี๋ยวน้องๆเค้าจะพาไปอยู่เล่นด้วย พี่น็อต
#1 By เทราสเฟียร์ เอล เซราฟีเตอร์ on 2005-01-15 00:04